بـیـخ

شب تاريک دل يارا به خود مهتاب ميـخــوانـد

چو تنها تکدرختي کو ، ســرود آب ميـخــوانـد

بشــوق لاله ها بر لاله زاران ايــن دل تنــگم

تو را از خود بهرجايي که شدبيتاب ميـخــوانـد

فلک رامانده پادرگل بياکه مهـدي(عج) خودرا

چو آن ماهي کـه افتـاده برون از آب ميخـواند

بزيـر تيــغ اغـوا جـان رسيـــده تا لب و اکنــون

تو را اي منجي عالم ، ز دل سـهراب ميخــواند

                                           رحیم چهره خنـد